Górnik Zabrze staje przed historyczną szansą na zdobycie Pucharu Polski, mierząc się z Rakowem Częstochowa w finale 2 maja na Stadionie Narodowym. To czternasty raz w historii, gdy Trójkolorowi mają okazję sięgnąć po to cenne trofeum, a jednocześnie 70 lat od pierwszego finału klubu i ćwierć wieku od ostatniego. Mimo że Raków będzie trudnym rywalem, Górnik dwukrotnie pokonał ich w Ekstraklasie w tym sezonie.

Początki Górnika Zabrze w Pucharze Polski naznaczone były pechem. Po awansie do najwyższej ligi w 1955 roku, klub dwukrotnie z rzędu, w latach 1956 i 1957, dotarł do finału. Niestety, oba mecze zakończyły się porażkami – najpierw 0:3 z Legią Warszawa na Stadionie X-lecia, a rok później 1:2 z ŁKS Łódź. Kolejna szansa w 1962 roku również nie przyniosła triumfu, gdy Zagłębie Sosnowiec okazało się lepsze, wygrywając 2:1 na Stadionie Śląskim.

Długo wyczekiwany triumf nadszedł w sezonie 1964/65. Po trudnej drodze, w której Górnik Zabrze dwukrotnie wygrywał mecze dopiero po dogrywce, 2 czerwca 1965 roku na stadionie w Zielonej Górze, kapitan Stanisław Oślizło mógł wznieść Puchar Polski. Zespół z Zabrza pokonał Czarnych Żagań 4:0, co było wyjątkowym rokiem, gdyż cztery tygodnie później Trójkolorowi świętowali pierwsze historyczne podwójne zwycięstwo.

Następny sezon, 1965/66, przyniósł kolejny tytuł mistrzowski i finał Pucharu Polski, tym razem w Poznaniu przeciwko Legii Warszawa. Mecz, oceniony przez prasę sportową jako bardzo przeciętny, zakończył się remisem 1:1 po 90 minutach. Kiedy zawodnicy przygotowywali się już do rzutów karnych, Legia zdobyła zwycięską bramkę w 120. minucie, co było bolesną porażką dla Górnika Zabrze.

Kolejne pięć sezonów to prawdziwa dominacja Górnika Zabrze w rozgrywkach pucharowych, z pięcioma kolejnymi triumfami. W 1968 roku, w finale na Stadionie Śląskim, Ruch Chorzów został pokonany 3:0 dzięki bramkom Włodzimierza Lubańskiego. Rok później, na stadionie ŁKS, zabrzanie pokonali Legię Warszawa 2:0, również dzięki golom Włodzimierza Lubańskiego i Wilczka, co zaprowadziło ich do finału Pucharu Zdobywców Pucharów.

W 1970 roku Górnik Zabrze ponownie zmierzył się z Ruchem Chorzów w finale na Stadionie Śląskim. Mimo że Ruch otworzył wynik, bramki Włodzimierza Lubańskiego, Zygfryda Banasia i Jana Szaryńskiego zapewniły zwycięstwo. Następny finał, również rozegrany na chorzowskim stadionie w 1971 roku, został niestety zepsuty przez złą pogodę, ale Górnik kontynuował swoją serię zwycięstw, umacniając swoją pozycję jako pucharowy monopolista.